TIEN DAGEN IN VIETNAM – TEN DAYS IN VIETNAM

Halong Bay Vietnam

Van 1 tot en met 10 maart waren we in Vietnam, tot onze verrassing een enorm groot land met een kustlijn van meer dan 2000 kilometer, wat vergelijkbaar is met de afstand van Amsterdam tot Gibraltar en met meer dan 80 miljoen inwoners. Vandaar dat het klimaat in het Noorden verschilt met dat in het Zuiden, iets wat we niet hadden verwacht want we hadden geen kleding bij ons tegen de kou en de regen in Hanoi. We kochten daarom wat warme kleren en hadden een tweedaagse boottocht over Halong Bay, een bijzonder mooie baai met meer dan 2000 eilanden. Halong Bay staat op de werelderfgoed lijst waardoor het toerisme uit binnen en buitenland explosief is toegenomen. Zo waren er tien jaar geleden nog maar een paar jonken die met passagiers voeren terwijl dat er nu meer dan 600 zijn! Het is duidelijk dat dit een groot gevaar oplevert voor het milieu wat nu al merkbaar is.

Citadel Hue

Na Hanoi hebben we de koningsstad Hue bezocht waar het gelukkig warmer werd en daarna Ho Chi Minh City, het vroegere Saigon. Hier was de temperatuur weer tropisch en we genoten van de vrije zondag die we er hadden. We hebben er het oorlogsmuseum bezocht en waren erg onder de indruk. Vanuit Saigon zijn we in drie dagen door de Mekong delta naar Cambodja gevaren met overnachtingen in Can Tho en Chau Doc.

Margreth, welkom in Saigon!
Het bezoek aan Vietnam was buiten Hue voor ons minder op de cultuur gericht dan dat in de landen die we hiervoor bezocht hebben maar toch was het een bijzondere ervaring. Vietnam is sinds onze jeugd bijna constant in het wereldnieuws geweest waardoor we toch wel nieuwsgierig waren geworden om te zien hoe het er nu zou zijn. We mogen wel zeggen dat we een goede indruk gekregen hebben, het lijkt er op dat het er meer dan dertig jaar na de oorlog economisch goed gaat. De mensen zijn vriendelijk en we hebben ons geen enkele keer ongemakkelijk gevoeld, men praat vrijelijk over de Amerikaanse oorlog zoals men die noemt, zonder lelijk te doen. Het verkeer is er chaotisch, nagenoeg iedereen heeft er een motorfiets en jong en oud, man en vrouw scheurt er rond en dikwijls zit men er met twee volwassenen en twee kinderen op.
De Mekong delta beslaat een enorm gebied waarin diverse grote steden liggen waarvan we nog nooit hadden gehoord. Het is een verschrikkelijk groot rijstgebied waardoor Vietnam de op een na grootste rijstproducent ter wereld is. Terugkijkend was het leuk om het land ook vanaf het water te kunnen zien en hebben we er totaal geen spijt van dat we hier geweest zijn. De hotels waren uitstekend, een voorbeeld voor vele landen. In twee hadden we zelfs een PC met internetverbinding op de kamer terwijl we in de anderen altijd een draadloze verbinding hadden.

Toekan Hotel? Hotel sign?

De enige manier in Chau Doc bij de boot tekomen - The only way of public transport

Vietnam appeared to be an enormous country, more than 80 million inhabitants and about 2000 kilometres from north to south. It was surprisingly cold in Hanoi, rainy and grey and we had to buy warm closing. We had a 2-day boat trip in the Halong Bay that is situated about 200 km North of Hanoi, close to the Chinese boarder. There are almost two thousand islands in this bay that has been placed on the world heritage list. Ha Long Bay is perhaps the most popular travel destination of the country. Foreigners and natives alike are attracted to its natural, universal appeal, not to mention the shopping and dining prospects located close by. With an increasing tourist trade, mangroves and sea grass beds have had to be cleared and jetties and wharves have been built for tourist boats. Fuel and oil, along with tourist litter, have created pollution problems, which impact on both the aquatic and terrestrial ecosystem of the islands.

Furthermore we have visited the city of Hue with the royal citadel that has been severely damaged during the Tet offensive in 1968, Ho Chi Minh City (well-known as Saigon) where we have visited the war remnants museum and we had a three days boat trip in the Mekong Delta with night stops in Can Tho and Chau Doc.

This has not been a cultural trip as we have made earlier in several countries but as Vietnam is the country that has been in the world news for the greater part of our lives, we were anxious to see how it had developed during the last decades. The people appeared to be friendly and we have felt welcome and save during our entire stay.

VIJF DAGEN IN LAOS – FIVE DAYS IN LAOS

Na in Kuala Lumpur weer enkele dagen van de gastvrijheid van Loes en Emmo genoten te hebben, vlogen we op 24 februari naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Dit land en de bevolking hebben tot zo’n 25 jaar geleden veel te lijden gehad onder oorlogen en politieke onrust. Vooral tijdens de oorlog in het buurland Vietnam verplaatste het strijdtoneel zich voor lange tijd naar Laos waarbij duizenden tonnen bommen en mijnen werden uitgeworpen. Men is nog steeds bezig met het ruimen van de niet geëxplodeerde exemplaren waardoor steeds meer land weer voor de rijstteelt gebruikt kan worden. Sinds enige tijd staat het land weer open voor toeristen die er dan ook met tienduizenden komen. Omdat we niet veel van ZO Azië wisten, hadden we een gedeelte van de reis bij "Riksja on Line" in Nederland geboekt. Dit bureau biedt de mogelijkheid om je eigen reis samen te stellen met de zogenaamde bouwstenen die zij aanbieden. Tussen de bouwstenen door hebben we zelf de hotels geboekt, terwijl Riksja het vervoer daartussen regelde.

Vientiane bleek een rustige stad te zijn waar de vroegere Franse invloed nog overal merkbaar is. We hebben er dan ook een avond heerlijk gedineerd in een Frans restaurant met een wijntje en kaas na! Vanuit onze hotelkamer hadden we uitzicht over Thailand dat aan de andere kant van de Mekong rivier lag. We hebben per bus gereisd van Vientiane naar Luang Prabang over een afstand van ongeveer 400 kilometer waarbij we voor twee dagen in Vang Vieng stopten.
De reis naar Vang Vieng, die een kleine vier uur duurde, viel alleszins mee en ook het hotel dat door ons reisbureau geboekt was, bleek prima te zijn. Het lag op de oever van de Nam Song rivier en had een prachtig uitzicht op de heuvels. Vang Vieng is een dorp dat slechts uit een paar straten bestaat en vroeger alléén als busstation functioneerde maar dat sinds de opkomst van het toerisme een bruisende plaats is geworden die vooral door jonge toeristen werd bezocht en waar het feesten dag en nacht doorging. We vonden het dan ook niet al te erg dat we hier na twee nachten met de bus vertrokken. De weg naar Luang Prabang leidde door de bergen en de gemiddelde snelheid kwam niet boven de twintig kilometer per uur. Daardoor duurde de reis zeven uur waarbij een half uur voor de lunch werd gestopt. Normaal zouden we zo nooit reizen maar op deze manier zagen we toch een gedeelte van het landelijke Laos. In de voormalige Koninklijke hoofdstad Luang Prabang hadden we voor de afwisseling een vijf sterren hotel geboekt en baadden we weer eens een keer in luxe. We hadden twee dagen tijd om de oude stad te bezoeken die door UNESCO op de werelderfgoed lijst is geplaatst. Ook hier vonden we een prachtige tempel, het oude Koninklijke paleis en wandelden we langs de Mekong waar we met een biertje de zon onder zagen gaan.
Op 1 maart vertrokken we met een tevreden gevoel van Laos naar Vietnam. Ons bezoek aan dit land was aangenamer geweest dan dat we ons hadden voorgesteld.

We left Malaysia in the early morning of 24. February for Vientiane, the capital of Laos. In the recent history Laos suffered of different wars and political instability for almost five decades. They fought France to obtain independency and were dragged into the Vietnam War when the Eastern part was invaded and occupied by the North Vietnamese army, which used Laos’s territory as a staging ground and supply route for its war against South Vietnam. In response, the US initiated a bombing campaign on Laos. Many mines and missiles did not explode and these UXO’s are still a threat to farmers and civilians.
Late last century Laos has been opened for tourists and tourism has become important to the countries’ economy.
Visa could be obtained easily on arrival at the airport and we arrived in the Don Chan Palace hotel before noon. Vientiane appeared to be a very quiet place with an enormous French influence, we had a sumptuous diner in a French restaurant.
In Laos we have travelled by bus from Vientiane to Vang Vieng and onwards to Luang Prabang. This appeared to be an acceptable way of travelling to us, giving us the opportunity to see something of the rural country and the mountains.
Vang Vieng used to be a bus station in the centre of the country but now it is a place where many tourists come for kayaking, trekking or climbing. There are many hotels and guesthouses and life goes on for 24 hours a day.Luang Prabang used to be the royal capital of the country and the old city has been placed entirely on the world heritage list. We had two days to visit most of the monuments and left for Vietnam on 1. March. We may say that our visit to Laos was an eye opener and that there are no objections to visit this beautiful country.

8 DAGEN IN MYANMAR - 8 DAYS IN MYANMAR

Myanmar is een buurland van Bangladesh en toen we daar woonden, wilden we dit land al graag bezoeken. Helaas was het in die tijd niet eenvoudig om daar als toerist rond te reizen en is het er daarom nooit van gekomen. Uiteindelijk werd het dus dertig jaar later dan gepland was. Door de storm die vorig jaar dood en verderf zaaide en mede door de opstand van de monniken die bloedig werd neergeslagen, heeft het toerisme een flinke terugslag gekregen. Ook de economische sancties die door de UN zijn opgelegd om de regering te bewegen om de mensenrechten te handhaven, zijn goed merkbaar. Helaas legt men hier de sancties uit als een overtreding van de mensenrechten door de UN.
We hadden ons voorbereid op een moeilijke tijd, er zou wel weinig verkrijgbaar zijn en volgens de gegevens zouden de hygiënische omstandigheden er erbarmelijk slecht zijn. Het zou dus afzien worden. Gelukkig bleek het heel anders te zijn, Myanmar loopt zeker niet achter bij Bangladesh, in tegendeel, doordat het land vijf keer groter is en nog niet een derde van de bevolking van Bangladesh heeft, is het er lang niet zo druk. Het komt zelfs rustig over. Het land heeft rijke bodemschatten (edelstenen en halfedelstenen, goud en zilver) en produceert genoeg voedsel om de bevolking te voeden. Natuurlijk zijn er ook minpunten, in het noordoosten wordt nog veel opium geproduceerd, het mobiele net wordt nauwelijks door de bevolking gebruikt want de prijs van een sim-kaart wordt kunstmatig op US$ 2000 gehouden. Ook is er censuur op de pers en het internet. Wij konden hier bijvoorbeeld ons eigen blog niet openen en konden ook geen mails via outlook ontvangen of versturen.

Our guide Mimi

Gids Mimi

Myanmar heeft een rijke culturele geschiedenis waarvan overal in het land nog heel veel te zien is. Sinds de opkomst van het Buddhisme is men hier vanaf de tiende eeuw kloosters, tempels, stupa’s en pagodes gaan bouwen, waarvan de meeste nog bestaan. We hebben een rondreis gemaakt van Yangon naar Bagan en Mandalay en terug naar Yangon en zijn onder de indruk geraakt van de pracht van wat we gezien hebben. Zoals steeds hadden we ook hier een gids en auto met chauffeur ter beschikking.
















We zijn geen mensen die graag in een groep reizen want we zijn graag onze eigen baas, vertrekken wanneer we dat willen, rust wanneer we dat nodig vinden en terug naar het hotel voordat we te moe waren om te eten!
Vooral Bagan maakte grote indruk op ons. Hier staan meer dan 2300 monumenten op een kleine oppervlakte, vele daarvan volledig bedekt met bladgoud. Mandalay is een grote stad waar we een enorm klooster met 30000 monniken bezochten en waar we vanaf Mandalay Hill genoten van het uitzicht op de stad. De Birmese bevolking is heel aardig en vriendelijk, we hebben ons dan ook geen moment ongemakkelijk gevoeld. Men doet er alles aan om het de toerist naar de zin te maken terwijl men toch ook kritisch over de door militairen geleide regering durfde te praten.
Daarom kunnen we een ieder die een beetje in cultuur is geïnteresseerd, aanraden om dit prachtige land te bezoeken.

Since we started visiting Asia, we always wanted to visit Birma or Myanmar (as it is(re)called since about 20 years) but for one reason or the other, we did not have the opportunity until this year. Everybody will remember the terrible storm that hit the country less than a year ago and who will forget the images of the uprising of the monks for human rights and how this was suppressed by the military regime? This has had an enormous impact on the amount of tourists that visit the country nowadays . Nonetheless, we have decided to visit Myanmar, expecting that our dollars will help the people. The description in the Lonely Planet of the hardship we would expect here, gave us the creeps but this appeared to be outdated or overdone because Myanmar appeared to be a beautiful country with friendly people, shops full of stuff and acceptable hygienic circumstances, we always felt save and welcome.
Of course there is censure of press and parts of the internet but we could receive CNN and other foreign stations in every hotel we have stayed. Our blog appeared to be blocked but we could see and read the world news on TV and the web.
Myanmar has a rich cultural Buddhist history, thousands of monuments (temples, monasteries, pagodas and stupa’s) are spread all over the country, many of them covered by gold leaf. Travelling from Yangon to Bagan and Mandalay we have seen a lot, enjoying every minute Especially Bagan is a must, a site with more than 2300 monuments. We have been lucky that we have had fabulous guides who told us a lot about the history and who perfectly understood how we felt and what was interesting to us.

BANGLADESH

Sheila & Hidi

Op twee februari kwamen we vanuit Delhi aan in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh, het land waar we in het verleden drie jaar gewoond hebben. We logeerden bij vrienden uit die tijd en hebben de meeste tijd besteed aan het ontmoeten van nog meer kennissen en aan het ’s avonds uit gaan. Na vier weken reizen en cultuur opsnuiven was dit wel heel iets anders. We hadden gedacht dat we deze week uit zouden kunnen rusten maar niets was minder waar.

We hadden zelfs geen tijd om naar Khulna te reizen, om de haven te bezoeken waar Jan had geassisteerd, dat zou zeker twee dagen in beslag genomen hebben. Helaas hebben we nu alléén de grote stad bezocht en hebben we niet met eigen ogen kunnen zien of er op het platte land de laatste jaren veranderingen hebben plaats gevonden. In Dhaka was dat zeker wel het geval. De stad is uit zijn voegen gebarsten, in de bestaande woonwijken hebben nagenoeg alle huizen het veld moeten ruimen voor vijf verdiepingen hoge flatgebouwen terwijl de wegen een groot gedeelte van de dag verstopt zijn. De vooruitgang heeft hier zeker zijn tol geëist!
We zijn gaan kijken op de plaats waar Hidi en Sheila vroeger woonden, het was een plot van ongeveer 2000 m² en men had er nu twee appartementen complexen op gezet! Aangezien we niet meer op de hoogte zijn van gegevens is het moeilijk om te zeggen of de bevolking er op vooruit is gegaan. De kloof tussen rijk en arm is ontegenzeggelijk veel groter geworden maar het ziet er naar uit dat er toch een soort middenklasse is ontstaan, die bestaat uit laag of niet opgeleide mensen die de grote armoede ontloopt doordat ze een baan hebben in de ontelbare nieuwe bedrijven die zich in Bangladesh hebben gevestigd.
Na het gevaar van natuurrampen meldt zich nu een nieuwe ramp aan namelijk een milieuramp. In de haast om zich mee te spoeden in de vooruitgang is men vergeten zich te verdiepen in de gevaren voor het milieu en is men nog maar net aan een inhaalslag begonnen in het bewust maken van de steeds maar in aantal toenemende bevolking en het nemen van maatregelen om de vervuiling tegen te gaan. Wat een verschil met Bonaire!
We blijven meeleven met het land en de mensen waar we een belangrijke ontwikkeling in ons leven hebben doorgemaakt en hopen er nog regelmatig terug te komen. Op 9 februari vlogen we naar Kuala Lumpur om na twee dagen door te reizen naar Myanmar.

On 2. February we did arrive in Bangladesh where we have lived in the seventies for three years. We stayed with our friends Hidi and Sheila and spent most of the time with them and others we knew from those days, especially our good friend Hasina who we met twice during this week. We had expected that we would have some rest after four weeks travelling but Hidi and Sheila had such an extensive programme ready that we hardly had a minute off! However, we have enjoyed every moment of our stay.

Unfortunately there was no time to visit the port where Jan had been a consultant that would have taken at least two days. So this time no visit to the rural Bangladesh but a hectic time in the capital. Dhaka has certainly changed over the last thirty years. In the seventies it was a relative quiet city with the airport almost in the centre and roads full of rickshaws and very few cars and quiet residential areas. Now the same roads are that full that it is almost faster to walk than to go by car from one place to another. The houses in the residential areas have been replaced by five stories high apartment buildings. The development of the economy of the country has increased enormously as has the population. The rich has become richer and the gap between poor and rich has increased as well. However we have the idea that in average the standard of living has increased for the majority of the population. We hope to come back soon and like to thank Hidi and Sheila for their hospitality.
On 9. February we said good bye to them and proceeded to Kuala Lumpur where we left on 11th for Myanmar.